مطالب جدید هر روز در اینجا

مقالات و مطالب پزشکی جدید

لورم ایپسوم یا طرح‌ نما به متنی آزمایشی و بی‌معنی در صنعت چاپ، صفحه‌آرایی و طراحی گرافیک گفته می‌شود.


55zxd9boh8kkcwg8s.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

دندان اضافی چیست؟

هایپردنت یا هایپردنتی (Hyperdontia ) به رویش دندان اضافی که در حالت عادی نباید وجود داشته باشد، گفته می‌شود. در حالت طبیعی تعداد دندان‌های شیری 20 عدد و تعداد دندان‌های دائمی 32 عدد است. دندان‌های شیری به دندانهای اولیه گفته می‌شود که از زمان نوزادی شروع به رویش و بیرون زدن از لثه می‌کنند و در سنین مدرسه به تدریج افتاده و با دندان‌های دائمی جایگزین می‌شوند. معمولاً در سن 21 سالگی تمامی دندان‌های دائمی بیرون زده اند. به وضعیتی که در آن تعداد دندان‌های شیری بیش از 20 یا تعداد دندان‌های دائمی بیش از 32 عدد باشد، دندان اضافی گفته می‌شود.

انواع دندان اضافی

دندانی اضافی در هر بخشی از قوس دندانی ممکن است اتفاق بیفتد اما غالباً به صورت دندان دائمی در موقعیت دندان‌های جلویی کناری در فک بالا (ماگزیلاری) دیده می‌شود. پس از آن شایع‌ترین موارد دندان اضافی مربوط به دندان‌های آسیاب بزرگ فک بالا و پایین می‌باشد. معمولاً دندان اضافی به صورت دندانهای عقل نهفته اضافی رویش می‌کند. به دندان جلویی اضافی ماگزیلاری مزیودنس و به چهار دندان آسیاب بزرگ اضافی دیستودنس یا دیستومولر گفته می‌شود. دندان اضافی شیری که اندکی پس از تولد دیده می‌شود، دندان ناتال یا زایشی نام دارد.

دندان اضافی چه مشکلاتی ایجاد می‌کند؟ 

دندان اضافی در حدود یک در صد تا چهار در صد از جمعیت اتفاق می‌افتد و نسبت آن در مردان به زنان دو به یک می‌باشد. غالب موارد دندان اضافی محدود به یک دندان می‌شود اما گاهی اوقات ممکن است چند ردیف دندان بیرون بزند.

شناسایی دندان اضافی باید هر چه زودتر انجام شود چرا که دندان اضافی مشکلات زیبایی و عملکردی برای فرد ایجاد می‌نماید. دندان‌های اضافی در اصل مشکلات بالینی ایجاد می‌کنند که معمولاً درمان آنها در صورت امکان کشیدن دندان می‌باشد.

  • ممکن است دندان اضافی مانعی بر سر راه بیرون زدن دندان‌های مجاور ایجاد کند و باعث بهم ریختگی و شلوغی دندانها شود که در این ‌صورت اگر درمان زود هنگام انجام نشود، باید در آینده با درمان ارتودنسی وضعیت اصلاح شود.
  • همچنین عدم درمان به موقع دندان اضافی ممکن است منجر به ایجاد کیست یا تومور شود.
  • دندانی اضافی ممکن است مانع بیرون زدن نرمال دندان‌های دائمی شده یا حتی به آنها جوش بخورد. در چنین شرایطی دندان‌ها ممکن است در معرض تجزیه و فروپاشی قرار بگیرند.
  • دندان اضافی باعث کج شدن دندان‌های دیگر شده و در نتیجه جویدن غذا را مشکل می‌سازد.

دلایل بیرون زدن دندان اضافی چیست؟

محققان هنوز علت مشخص و قطعی برای رویش دندان اضافی در دهان پیدا نکرده ‌اند. با این حال اعتقاد بر این است که ژنتیک در این زمینه نقش دارد.

دندان اضافی ممکن است در اثر بد شکلی دهان مانند شکاف لب و کام اتفاقی بیفتد.

دندان اضافی وضعیتی است که ممکن است مرتبط با برخی بیماری‌ها از جمله سندرم گاردنر و سندرم اهلر دانلس باشد.

معمولاً افراد متوجه وجود دندان اضافی در فک نمی‌شوند تا زمانی که تمام مجموعه دندان‌های شیری رشد می‌کند. دندان اضافی در مراحل اولیه رشد دندان تشکیل می‌شود. در این مرحله جوانه دندان باز شده و دو دندان شکل میگیرند که یکی از آنها دندان اضافی غیر ضروری محسوب می‌شود.

درمان دندان اضافی چگونه است؟

از بیرون زدن دندان اضافی نمی‌توان جلوگیری نمود. درمان اصلی این وضعیت کشیدن دندان است. با این حال همراستا قرار دادن دندان‌های اضافی با دندان‌های مجاور نیز یکی از گزینه‌ هایی است که باید مد نظر قرار بگیرد. پیامدهای این درمان ممکن است مفید باشد. در صورتی که این درمان باعث بروز مشکلاتی برای دندان‌های مجاور شود تنها راه ممکن کشیدن دندان اضافی است.

در صورتی که دندان اضافی هیچ مشکلی ایجاد ننماید، بهتر است آن را رها کنید تا از عوارض و پیچیدگی‌های مربوط به کشیدن دندان اضافی مانند بریدن یا قطع شدن رگهای خونی و عصبی، بیرون زدن نامناسب دندانها، آنکیلوز، شکستگی توبروزیته ماگزیلاری و در خطر قرار گرفتن سینوس ماگزیلاری و فضای بالی فکی (pterygomaxillary ) در امان بمانید.

کشیدن دندان اضافی

بسته به موقعیت دندان اضافی ممکن است نیاز به جراحی وجود داشته باشد. کشیدن دندان تحت بی‌ حسی موضعی یا بیهوشی عمومی صورت می‌گیرد که این امر بستگی به شدت و پیچیدگی مشکل دارد.

برای جلوگیری از بروز هرگونه مشکل دندانی در آینده، باید از سن هفت ‌سالگی کودک را به ارتودنتیست نشان دهید. در این معاینه، ارتودنتیست می‌تواند وجود دندان اضافی را شناسایی نموده و پیش از بروز مشکلات جدی‌تر آن را درمان نماید. برای بررسی هرگونه وضعیت دندانی باید با دندان پزشک مشورت نمایید.


1-1.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

جراحی فک که به آن جراحی ارتوگناتیک (orthognathic surgery) گفته می‌شود ، یک عمل جراحی اصلاحی است که برای اصلاح مشکلات استخوان فک بیمار (در مواردی که تنها با براکت و سایر وسیله‌ های ارتودنسی مشکل موجود قابل اصلاح نیست) انجام می‌شود.

بسیاری از افراد هنگامی که برای دریافت براکت به ارتودنتیست مراجعه می‌نمایند، متوجه می‌شوند که به جراحی فک نیاز دارند. ممکن است مشخص شود علاوه بر مشکلات دندانی، دچار مشکلات اسکلتی هستید و نیاز به جراحی برای اصلاح رشد بیش از حد یا کمبود رشد استخوان فک دارید.

پیش از جراحی فک احتمالاً به شما براکت داده می‌شود تا دندان‌ها به موقعیت جدید انتقال پیدا کنند. ممکن است براکت در طول جراحی فک نیز در دهان بماند و حدود شش هفته پس از جراحی فک مجدداً تنظیم شود.

جراحی فک چگونه انجام می‌شود؟

جراحی اصلاحی فک معمولاً در بیمارستان انجام می‌شود. این کار باید تحت بیهوشی عمومی صورت بگیرد.

بسیاری از افراد تصور می‌کنند در جراحی فک، فک شکسته می‌شود در حالی که چنین نیست بلکه جراح فکها را با عمل جراحی از هم جدا می‌نماید.

روش‌های مختلفی برای این عمل جراحی وجود دارد از جمله چند قطعه سازی یا سگمنتالیسم که در آن جراح فک را به چند قطعه تقسیم می‌کند آنها را به موقعیت مورد نظر جابجا نماید. در روش یک قطعه، این کار انجام نمیشود.

به ‌طور کلی جراح چانه را عقب کشیده و برش‌هایی در داخل دهان ایجاد می‌کند. در بیشتر موارد برش‌ها در سطح داخلی دهان ایجاد می‌شود اما گاهی ممکن است برش در گونه ایجاد شود تا مشکلات فک پایین اصلاح گردد.

جراح برای اصلاح فک بالا برشی در لب بالا در قاعده بینی (در سطح داخلی دهان) ایجاد می‌نماید. سپس بافت لثه بالا زده می‌شود و برشی در استخوان فک بالا ایجاد می‌گردد تا آن را به موقعیت مطلوب جابه‌جا کند. سپس با استفاده از پیچ، پلیت یا ابزارهای دیگری فک را در موقعیت جدید تثبیت و پایدار می‌سازد.

در مورد فک پایین معمولاً برش در دندانهای عقل ایجاد شده و بافت لثه بالا زده می‌شود تا برش استخوان انجام شود. پس از این کار جراح می‌تواند کف دهان را جابه‌جا کند و همانند کشو آن را عقب تر یا جلو تر ببرد و در همانجا آن را تثبیت نماید.

 

آیا جراحی فک درد دارد؟

به علت بیهوشی عمومی در حین جراحی چیزی احساس نمی‌کنید. پس از جراحی ممکن است کمی درد و تورم احساس کنید که تجربه ‌ای مشابه کشیدن دندان عقل می‌باشد.

برای کاهش درد می‌توانید مسکن مصرف نمایید. ظرف یک تا سه هفته می‌توانید کارهای روزمره خود را از سر بگیرید.

 

خطرات و عوارض احتمالی جراحی فک چیست؟

این جراحی نیز همانند هر جراحی دیگری خطر خونریزی و عفونت را می‌تواند به دنبال داشته باشد. خطرات اختصاصی جراحی فک عبارتند از احتمال از دست دادن احساس در فک پایین به علت آسیب ‌دیدگی احتمالی عصب هایی که از داخل آن عبور می‌کنند. این آسیب ممکن است در حین جراحی اتفاق بیفتد. یکی دیگر از دلایل احتمالی آن تورم حاصل از جراحی است که بر عصب ها فشار وارد نموده است. معمولاً در کودکان این وضعیت موقتی بوده و دوباره احساس به فک پایین باز می‌گردد اما در بزرگسالان این وضعیت کمتر قابل پیش ‌بینی است.

خطرات دیگر جراحی فک عبارتند از احساس مورمور شدن ماندگار در لبها یا گونه، نادرست بودن موقعیت قطعات استخوان فک، مشکلات مفصل فک و آسیب دیدن دندان‌ها.

 

بهبودی پس از عمل

در ابتدا باید رژیم غذایی مایع داشته باشید چرا که عملکرد جویدن، دشوار و آزار دهنده خواهد بود. معمولاً نیازی به بستن فک (wired shut) نیست و معمولا پانسمان در داخل دهان انجام نمیشود بلکه تنها دهان بخیه میشود. معمولاً ظرف 10 روز تا سه هفته بخیه کشیده می‌شود. به تدریج استخوان‌ها رشد کرده و به هم جوش می‌خورند و ظرف شش هفته احساس می‌کنید همه چیز به حالت طبیعی بازگشته است. سه ماه پس از عمل جراحی فک استخوان‌ها باید کاملاً جوش خورده باشند.

 

مراجعات بعدی

حدود یک هفته، سه هفته و شش هفته پس از عمل جراحی باید پزشک خود مراجعه کنید. احتمالاً شش هفته پس از آن نیز به ارتودنتیست مراجعه میکنید تا براکت تنظیم شود.

پس از اصلاح بایت، استهلاک و ساییدگی دندان‌ها کاهش یافته و روال طبیعی خود را طی می‌کند. همچنین توانایی جویدن بهبود می‌یابد. بسیاری از افراد به علت مشکلات مفصل یا استخوان فک، دائماً سطح داخلی گونه یا زبان خود را گاز می‌گیرند. پس از جراحی فک این مشکل نیز برطرف می‌شود.

منبع :

http://newsok.com/article/3760652


1.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

اوپن بایت چیست؟

یکی از متداول‌ترین اختلالات بایت اوپن بایت (open bite) است. اوپن بایت یا باز ماندن دندان های جلویی به وضعیتی گفته می‌شود که در آن هنگام بسته بودن دهان (بایت) بین دندان‌های بالا و پایین فاصله باقی مانده و در واقع تماس فیزیکی بین آنها برقرار نمی‌شود در حالی که فک بسته است، به طوری که به نظر می‌رسد هنوز دهان کامل بسته نشده است (شکل بالا). در حالت ایده ‌آل هنگام بسته ‌بودن سطح دندان‌های بالایی باید کمی با دندان‌های پایینی هم‌پوشانی عمودی داشته باشد. میزان هم‌پوشانی حدود 25% است به این معنی که هنگام بسته بودن فک 75% از سطح دندان‌های پایینی و 100% سطح دندان‌های بالایی دیده می‌شود (شکل زیر).

شکل- بایت در حالت نرمال (همپوشانی عمودی دندانهای بالا و پایین حدود 25% است)

بایت ارتودنسی
بایت ارتودنسی

شکل- اوپن بایت (همپوشانی عمودی دندانهای بالا و پایین صفر است)

تمام کودکان در مدت زمانی که دندان‌های شیری شان در حال افتادن و دندان‌های دائمی در حال بیرون زدن هستند، اوپن بایت جلوی دهان را تجربه می‌کنند.

چه عواملی باعث اوپن بایت می‌شوند؟

سه عامل اصلی اوپن بایت عبارتند از مشکلات دندانی، اسکلتی و یا به علت عادات نامناسب دهانی.

عامل ایجاد کنندة اوپن بایت تعیین می‌کند آیا نیازی به درمان وجود دارد یا خیر. گاهی اوقات علت این وضعیت ژنتیکی بوده و مشکلات ساختار اسکلتی در آن دخیل هستند مانند موارد ناشی از رشد بیش از حد دندانهای آسیاب یا استخوان فک که باعث جلو زدن دندان‌ها می‌شود. به این وضعیت اوپن بایت اسکلتی گفته می‌شود که متداولترین نوع اوپن بایت است.

یکی دیگر از انواع اوپن بایت، اوپن بایت ساده نام دارد که در اثر دندان بندی مختلط کودک ( وجود هم‌زمان برخی دندان‌های شیری و برخی دندان‌های دائمی در دهان) به وجود می‌آید.

همچنین اوپن بایت ممکن است براثر عادات دهانی نامناسب مانند موارد زیر اتفاق بیفتد:

  • مکیدن لب پایین
  • مکیدن انگشت – عادت مکیدن انگشت در نوزادان یک غریزه طبیعی است به ‌صورتی ‌که کودک در دوران نوزادی با این کار خود را آرام می‌کند. تحقیقات نشان داده ‌اند زمان ایده‌آل ترک عادت مکیدن انگشت، سه تا چهار سالگی است. بسیاری از متخصصان دندانپزشکی اطفال معتقدند مکیدن انگشت می‌تواند موقعیت بایت دهان کودک را تغییر دهد اما این اتفاق برگشت ‌پذیر بوده و با تغییر در این عادت و ترک مکیدن انگشت پیش از آغاز رویش دندان‌های دائمی که از حدود پنج تا شش‌ سالگی شروع می‌شود، می‌توان اوپن بایت را اصلاح نمود. اما اگر مکیدن انگشت پس این سن ادامه پیدا کند، اصلاح اوپن بایت مستلزم درمان ارتودنسی می‌باشد.
  • فشار زبان – “فشار زبان” الگوی غیر طبیعی بلع است که در آن فرد در هنگام بلعیدن زبان خود را به جای این که به سقف دهان فشار دهد، به دندان‌های جلویی می‌فشارد. الگوی بلع فشار زبان در دوران نوزادی امری طبیعی است اما با بزرگ شدن کودک باید الگوی بلع تغییر نماید. همچنین ممکن است فرد در هنگام صحبت کردن و یا حتی استراحت، زبان خود را به دندان‌های جلویی فشار دهد. این وضعیت باعث جلو زدگی دندان‌ها و اوپن بایت می‌شود.
  • جلو بودن زبان – در صورتی که زبان در هنگام استراحت بیش از حد جلو قرار داشته باشد و به دندان‌های جلویی نیرو وارد کند، به مرور زمان باعث اوپن بایت می‌شود. تنفس از راه دهان می‌تواند باعث جلوتر بودن زبان در دهان شود.

 

در صورتی‌ که اوپن بایت در اثر مؤلفه‌های اسکلتی یا عادات نامناسب دهانی طولانی مدت ایجاد نشده باشد، گاهی اوقات ممکن است با بزرگ شدن کودک خود اصلاح شود. اصطلاح خود به ‌خودی اوپن بایت در 80% موارد اوپن بایت در کودکانی که هنوز دندان طبیعی مختلط دارند، اتفاق می‌افتد.

 

از کجا بدانیم اوپن بایت کودک خود به خود اصلاح می‌شود؟

برای تشخیص این موضوع باید ارتودنتیست در سن هفت ‌سالگی دهان کودک را معاینه نماید. اکیداً توصیه می‌شود کودک را در هفت‌ سالگی به ارتودنتیست نشان دهید چرا که علاوه بر اوپن بایت بسیاری از مشکلات دیگر که در آینده نیازمند درمان ارتودنسی هستند، قابل پیشگیری خواهند بود. علت این است که در این زمان هنوز کودک در حال رشد بوده و بهترین زمان برای ارزیابی و مشخص کردن وجود فضای کافی برای بیرون زدن تمام دندان‌های دائمی در دهان است. گاهی اوقات ممکن است ارتودنتیست درمانی را توصیه نکند اما نظارت دوره‌ ای بر وضعیت رشد دندان‌ها و فک را لازم بداند تا در صورت بروز مشکل مداخله زود هنگام و پیشگیرانه صورت بگیرد. به این ترتیب ارتودنتیست می‌تواند مشخص کند آیا اوپن بایت خود اصلاح شونده است یا خیر.

 

عوارض اوپن بایت چیست؟

کودکانی که اوپن بایت آنها خود به خود اصلاح نمی‌شود، احتمالاً نیاز به مداخله ارتودنسی خواهد داشت. در غیر این صورت دندانهای عقبی ممکن است سریع تر از حد طبیعی ساییده شده و از بین بروند چرا که به علت عدم تماس دندان‌ها در جلوی دهان، دندانهای عقبی بیش از حد با هم تماس داشته و ساییده می‌شوند.

همچنین ممکن است عملکرد جویدن برای کودک دردناک شود.

گاهی اوقات تکلم تحت تأثیر قرار گرفته و دچار اشکال می‌شود.

در بسیاری از موارد بسته به شدت اوپن بایت، جلوگیری از بیرون ریختن مایعات یا غذا در حین جویدن و بلعیدن غذا دشوار یا حتی غیر ممکن می‌شود و برای جلوگیری از این اتفاق فرد باید از زبان خود برای پوشاندن فاصله بین دندان‌های بالایی و پایینی و جلوگیری از بیرون ریختن غذا استفاده کند. این کار خود مشکل اوپن بایت را تشدید می‌نماید.

 

روش‌های درمان اوپن بایت با ارتودنسی چیست؟

نحوه درمان اوپن بایت بستگی به فاکتورهای مختلفی دارد. به طور کلی متداول‌تر روش‌های اوپن بایت عبارتند از:

سیم قرقره دار – با استفاده از یک وسیله ارتودنسی حاوی قرقره کوچک که به آن سیم قرقره دار گفته می‌شود، جلوی فشار زبان به دندان‌های جلویی گرفته می‌شود. قرقره کوچک پلاستیکی این وسیله در پشت دندان‌های جلویی قرار می‌گیرد. سیم قرقره دار با استفاده از بند فلزی و نگین براکت به دندانهای آسیاب بزرگ متصل می‌شود. همچنین وجود این قرقره در جلوی دهان به تقویت عضلات زبان کمک کرده و باعث حفظ زبان در موقعیت مناسب در دهان می‌شود (شکل بالا). گاهی به جای قرقره از یک مهره یا دکمه پلاستیکی ثابت استفاده میشود.

هدگیر – هدگیر یک وسیله ارتودنسی است که تسمه یا بند آن پشت سر قرار می‌گیرد تا رشد فک و دندان‌ها را هدایت نماید و همراستا شدن فک‌ها کمک کند. هدگیر از جلو به فک بالا متصل شده و از پشت بند آن پشت سر قرار میگیرد (شکل بالا).

پلاک بایت (بلوک بایت) – پلاک بایت یک پلاک پلاستیکی است که بر روی دندانهای آسیاب بزرگ قرار میگیرد تا به تنظیم و حرکت دادن دندانهای عقبی برای اصلاح بایت کمک نماید (شکل بالا).

هدگیر معکوس – این وسیله ارتودنسی به کنترل رشد بخش پایینی صورت کمک کند. این کار با جلوگیری از عقب ماندن رشد چانه صورت گیرد (شکل بالا).

لنگر موقتی ارتودنسی – در این موارد لنگر موقتی برای ایجاد حرکت در دندانهای عقبی فک بالا استفاده می‌شود تا فک پایین حول لولای خود بچرخد. هنگامی که فک پایین می‌چرخد، هم‌پوشانی عمودی دندان‌های جلو با دندان‌های پایین اتفاق می‌افتد. این رویکرد باثبات‌ترین روش اصلاح فعال اوپن بایت جلوی دهان است.

جراحی فک – با عمل جراحی می‌توان اوپن بایت را اصلاح نمود. این روش برای بیماران بزرگسال که اوپن بایت شدید دارند و یا کودکانی که رشد فک آنها تمام شده است، انجام میشود. در جراحی فک جراح فک بالا را در موقعیت جدید قرار داده و به کمک پیچ و پلیت آن را در جای خود تثبیت می‌نماید.

 

وسیله‌ های ارتودنسی مانند سیم قرقره دار، هدگیر، هدگیر معکوس و پلاک بایت گزینه ‌های بسیار خوبی برای اصلاح اوپن بایت در شرایطی که کودک هنوز در سن رشد قرار دارد، هستند. این وسیله‌ های ارتودنسی کنترل و هدایت رشد را میسر می‌سازند.

 

درمان‌های مکمل اوپن بایت در ارتودنسی

در صورتی که اوپن بایت کودک در نتیجه عادات دهانی نامناسب ایجاد شده باشد، باید با متخصصان سلامت همکاری کنید تا بتوانید عادات نامناسب کودکان را برای همیشه کنار بگذارید تا پس از اصلاح اوپن بایت، دوباره مشکلات ارتودنسی برای او ایجاد نشود. برای مثال گفتار درمانی و درمان فانکشنال ممکن است برای اصلاح فشار زبان لازم باشد.

اگر کودک انگشت خود را میمکد، ممکن است نیاز به نصب وسیله ثابت در دهان او وجود داشته باشد تا بتوان عادت او را ترک کرد.

 

منبع مقاله :

What is Open Bite?


Demon-Orthodontics.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

براکت دیمون نوعی وسیله ارتودنسی است که همانند براکت فلزی معمولی استفاده می‌شود با این تفاوت که یک مکانیسم لغزشی دارد که سیم را به براکت متصل می‌کند تا با حرکت دندانها خود به صورت طبیعی حرکت کرده و تنظیم شود. این ویژگی باعث می‌شود براکت دیمون راحت‌تر باشد و ظاهر بهتری داشته باشد و بهترین نتیجه را در کوتاه ترین زمان بدهد.

در این براکت ها از روش متفاوتی برای حرکت دادن دندان استفاده می‌شود. این براکت ها به یک سیم متصل می‌شوند که نگینهای براکت را بدون اعمال فشار اضافی به هم متصل می‌کند و به مرور زمان تنگ‌تر شده و به تدریج دندانها را حرکت می‌دهد. در این براکت نیروی کمتری نسبت به براکت معمولی اعمال می‌شود.

مزایای براکت دیمون

  • زیبایی بیشتر – نگینهای براکت دیمون به خاطر شفاف بودن زیبایی بیشتری نسبت به براکت های فلزی دارد.
  • کوتاه‌تر شدن زمان درمان – با توجه به مطالعات بیمارانی که از براکت دیمون استفاده می‌کنند طول دوره درمان شان هفت ماه کوتاه‌تر از براکت‌های معمولی است.
  • نیاز کمتر به مراجعه – تحقیقات نشان داده است بیمارانی که براکت دیمون استفاده میکنند، تقریباً نصف سایر بیماران نیاز به مراجعه و تنظیم وسیله ارتودنسی دارند.
  • فشار کمتر به دندان‌ها – این ویژگی باعث می‌شود درد کمتری تجربه شود. به‌طور کلی براکت دیمون 60 درصد درد و ناراحتی کمتری نسبت به سایر براکتها ایجاد میکند.
  • اصطحکاک کمتر – به علت عدم استفاده از حلقه کشی (الاستیک) در براکت، اصطحکاک کمتری ایجاد شده در نتیجه فرسایش و تخریب دندان کاهش می‌یابد.
  • در این سیستم براکت ، جای کمتری برای تجمع باکتری‌ها و پلاک وجود دارد.

مطالعات نشان داده اند که براکت دیمون در اصلاح نا مرتبی و بهم ریختگی شدید دندانها موثرتر بوده و استفاده از آن برای بیمار راحت تر است و میزان بازگشت حرکت دندانها نیز کمتر می باشد.

هزینه براکت دیمون به شدت اصلاح مورد نیاز بستگی دارد.

معایب براکت دیمون

براکت دیمون نیز بی نقص نیست. معایب براکت دیمون به صورت زیر است:

  • این سیستم ارتودنسی یک سیم فلزی دارد که قابل مشاهده است بنابراین همچنان ظاهر فلزی و سیم کشی دندانها پا بر جاست. با این حال به علت شفاف بودن نگینهای براکت ظاهر آن بسیار بهتر و نامحسوس تر از براکتهای فلزی است.
  • همانند براکتهای دیگر چند روز اول ممکن است بافتهای دهان را تحریک کند اما خیلی زود به آن عادت میکنید.
  • قیمت براکت دیمون بیشتر از براکت فلزی است.

سایر وسیله های ارتودنسی شفاف مانند الاینرهای شفاف (اینویزالاین) نیز میتوانند بدون ایجاد ظاهر فلزی دندانها را صاف و مرتب کنند اما این گزینه برای همه افراد مناسب نیست و تنها در موارد اصلاحات جزئی کارایی دارد.

براکت دیمون
براکت دیمون

123.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

در دندانپزشکی نیز همانند سایر زمینه ‌های پزشکی و غیر پزشکی، از تکنولوژی روز به صورت گسترده استفاده می‌شود. یکی از این روش‌های جدید که امروز به وفور از آن استفاده می‌شود مینی ایمپلنت در درمان ارتودنسی است. از مینی ایمپلنت به‌ عنوان انکوریج یا لنگر موقتی (نقطه تکیه گاه ثابت) استفاده می‌شود. در واقع از دهه 80 میلادی استفاده از لنگر موقتی ارتودنسی یا تاد (TAD) شروع شده و امروزه کاملاً رایج شده است.

ایمپلنتی که در ارتودنسی از آن به عنوان لنگر موقتی استفاده می‌شود، یک پیچ تیتانیومی کوچک است که همان طور که از نام آن پیداست قرار است به صورت موقتی در استخوان کاشته شود و پس از اتمام درمان خارج می‌شود. عملکرد آن ایجاد یک نقطه ثابت (همانند لنگر) است که برخی از دندان‌ها باید به سمت آن کشیده شده و یا نسبت به آن ثابت بمانند.

لنگر موقتی ارتودنسی چیست؟

حرکت دادن دندان‌ها در استخوان فک مشابه حرکت دادن یک میله چوبی در داخل ماسه است. هنگامی که می‌خواهید چوب را به سمت جلو هدایت کنید در جلوی حرکت ماسه انباشته می‌شود و در پشت آن فضا خالی می‌شود. با حرکت تدریجی چوپ در ماسه، توده ماسة انباشته شده در جلو، فضای خالی پشت چوب را پر میکند. در مورد استخوان نیز همین اتفاق رخ می‌دهد. هنگامی که دندان به علت اعمال نیروی ملایم و مداوم، به سمت جلو رانده میشود، در ناحیه  جلوی آن استخوان بازجذب شده و حل می‌شود و در پشت آن که فضای خالی ایجاد شده است، استخوان تولید شده و فضای خالی را پر می‌کند. اما این کار به کندی صورت می‌گیرد.

با توجه به قانون دوم نیوتون، به هر چیزی که نیرو وارد می‌کنید، معادل همان نیرو به خود شما وارد می‌شود. بنابراین اگر نقطه ثابتی در دهان وجود نداشته باشد، نمی‌توانید دندان‌ها را به سمت مورد نظر حرکت دهید بلکه برای مثال اگر چند دندان را به متصل کنید و سیم ارتودنسی آنها را سفت کنید، تنها دندان‌ها به یکدیگر نزدیک‌تر می‌شوند و به سمت خاص مورد نظر شما حرکت نمی‌کنند. به همین علت اغلب از دندان‌های عقب دهان که جایگاه محکم‌تر و سفت‌تری دارند، به عنوان لنگر استفاده شده و دندان‌ها نسبت به آنها جابه‌جا می‌شوند. اما گاهی اوقات در درمان ارتودنسی به حرکت متفاوتی نیاز است و جهت اعمال نیرو متفاوت است. در چنین شرایطی نمی‌توان از دندانهای عقبی به عنوان لنگر استفاده کرد. در گذشته  از هدگیر به عنوان لنگر موقتی استفاده می‌شد. با ظهور مینی ایمپلنت در درمان ارتودنسی در بسیاری از شرایط ممکن است دیگر نیازی به هدگیر وجود نداشته باشد. هدگیر از ثبات جمجمه به عنوان لنگر استفاده می‌کند.

اهیمت لنگر موقتی ارتودنسی چیست؟

استفاده از دندانهای عقبی به عنوان لنگر، معایب زیادی دارد. برای مثال ممکن است ثبات کافی برای استفاده به عنوان لنگر نداشته باشند و در شرایطی که نیروی بیشتری وارد می‌شود ، خود شروع به حرکت کنند. اما لنگر موقتی که در استخوان کاسته می‌شود ثبات بسیار بالایی دارد و در این شرایط قابل اتکا خواهد بود.

شکل- در نمونه بالا هدف این است که دندانهای جلو به سمت عقب کشیده شوند اما نمیخواهیم دندانهای عقبی به جلو کشیده شوند. اگر از لنگر استفاده نشود ممکن است مقاومت دندانهای جلویی بیشتر از دندانهای عقبی بوده و دندانهای عقبی را به جلو بکشند. برای اطمینان از ثابت ماندن دندانهای عقبی و عقب کشیده شدن دندانهای جلویی از مینی ایمپلنت به عنوان نقطه ثابت (لنگر موقتی) کمک گرفته شده است.

 

همچنین از لنگر موقتی ارتودنسی می‌توان برای اعمال نیرو در جهت متفاوت است و حتی مخالف سیستم براکت استفاده کرد. گاهی اوقات می‌توان این نیرو را با هدگیر نیز اعمال نمود اما در بسیاری از شرایط و برای بسیاری از جهات نیرو، هیچ جایگزینی برای آن وجود ندارد. علاوه بر این استفاده از هدگیر اصلاً برای بیمار راحت نیست و اغلب از استفاده از آن سر باز می‌زنند. تقریباً همه بیماران استفاده از لنگر موقتی را به هدگیر ترجیح می‌دهند.

استفاده از لنگر موقتی طول دوره درمان را کوتاه‌تر می‌کند و نیاز به استفاده از پلاستیک (حلقه کشی) را برطرف می‌نماید. حتی در برخی موارد می‌تواند جلوی برخی جراحی‌های غیر ضروری دهان را بگیرد.

لنگر موقتی به ارتودنتیست امکان می‌دهد موارد پیچیده درمانی را خیلی ساده ‌تر حل کند در صورتی که بدون آن درمان بسیار دشوار و حتی غیر ممکن بود.

گاهی اوقات از لنگر موقتی برای کمک به بیرون زدن دندان نیمه نهفته استفاده می‌شود.

لنگر موقتی چگونه جایگذاری می‌شود؟

همان‌ طورکه گفته شد لنگر موقتی در واقع مینی ایمپلنت است و مشابه ایمپلنت کاشته می‌شود اگر چه برخلاف ایمپلنت معمولی نیازی به طی کردن فرآیند یکپارچگی استخوان ندارد. ایمپلنت ارتودنسی را می‌توان تنها با نیروهای مکانیکی در جای خود تثبیت کرد. درآوردن آن پس از اتمام درمان نیز کار ساده ‌ای است.

عمل کاشت و در آوردن مینی ایمپلنت ارتودنسی بسیار کم تهاجمی و بدون درد است. پس از بی ‌حس کردن ناحیه تحت درمان، بیمار تنها فشار اندکی احساس می‌کند. کل فرایند ظرف چند دقیقه تمام می‌شود. در صورت لزوم پس از اتمام عمل مسکن بدون نسخه می‌توان مصرف نمود. با این حال بیشتر بیماران نیاز به مصرف مسکن ندارند. در آوردن مینی ایمپلنت ارتودنسی از این هم راحت‌تر است. بنابراین نباید نگران این موضوع باشید.

 

http://www.stratfordorthodontics.ca/dental-library/orthodontics/temporary-anchorage-devices-tads


orthodontic-care-instructions.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

مراقبت از براکت ارتودنسی

برای اصلاح شلوغی و به هم ریختگی دندان‌ها و مشکلات بایت و ناهمراستایی فکها، از براکت استفاده می‌شود. یکی از نکات مهم در درمان ارتودنسی مراقبت از براکت و تمیز کردن دندان‌ها به شکل مؤثر است تا جلوی پوسیدگی دندان گرفته شده و همچنین از خراب شدن بخش‌های مختلف سیستم براکت جلوگیری شود چرا که این امر باعث طولانی شدن دوره درمان می‌شود.

مسواک بزنید و نخ دندان بکشید

تمیز کردن دهان در دوران درمان ارتودنسی دقت و توجه بیشتری می‌طلبد چرا که در این شرایط نواحی مناسبی برای پنهان شدن باکتری‌ها و تجمع پلاک وجود دارد. در صورتی که پلاک و باکتری‌ها به خوبی تمیز نشوند، مشکلات زیادی برای سلامت دندان‌ها و لثه ایجاد می‌کنند.

نکات مهمی که برای مسواک زدن و نخ دندان کشیدن در دوران درمان ارتودنسی وجود دارد به صورت زیر است:

برای مسواک زدن آماده شوید در صورتی‌ که الاستیک دارید، ابتدا الاستیک و سایر بخش‌های غیر ثابت سیستم براکت را از دهان خارج کنید.

براکت را تمیز کنید – مسواک را با زاویه 45 درجه استفاده کنید و تمامی سیم و قطعات براکت را تمیز کنید. مسواک را از بالای سیم به سمت پایین بکشید. برای این کار باید زمان کافی بگذارید تا مطمئن شوید تمامی پلاک و ذرات غذا از بین بخشهای براکت خارج شده ‌اند.

دندان‌ها را مسواک بزنید – پس از تمیز کردن براکت نوبت به تمیز کردن دندان‌ها می‌رسد. مسواک را با زاویه 45 درجه در مرز لثه نگهدارید و با فشار ملایم با حرکات دایره‌ ای یا جارویی از قاعده دندان به سمت نوک دندان مسواک بزنید. حدود 10 ثانیه این کار را انجام دهید. سپس با همین نوع حرکت تمامی سطح بیرونی و داخلی دندان‌ها تمیز کنید. دقت داشته باشید مسواک باید به تمام نواحی دندان دسترسی داشته باشد.

روزی یک مرتبه نخ دندان بکشید – روش صحیح نخ دندان کشیدن را از دندانپزشک سوال کنید. نخ دندان مخصوص براکت برای این منظور مناسب‌تر است.

دهان خود را با آب یا دهان‌شویه بشویید – مرتباً دهان خود را با آب یا دهان‌شویه شست‌وشو دهید و تمام سطح دندان‌ها را در آینه به دقت بررسی کنید.

در فواصل منظم به دندانپزشک یا ارتودنتیست خود مراجعه نمایید.

 

مراجعه به ارتودنتیست

در مدت زمانی که براکت در دهان دارید، باید مرتباً به ارتودنتیست مراجعه کنید تا براکت را تنظیم نماید. پس از تنظیم ممکن است کمی احساس کشیدگی، ناراحتی و یا درد را تجربه می نمایید که ظرف چند روز برطرف می‌شود. در صورتی که ناراحتی برطرف نشد یا شدید بود، به ارتودنتیست بگویید.

توجه داشته باشید مراجعه باید درست در زمان تعیین شده صورت بگیرد تا مسیر درمان به خوبی پشت سر گذاشته شود، در غیر این صورت دوره درمان طولانی‌تر شده و حتی ممکن است بخشی از زحمات تان به هدر برود. در جلساتی که مراجعه می‌کنید دندانپزشک دهان شما را معاینه کرده و در صورت بروز علائم پوسیدگی و یا بیماری لثه متوجه آن می‌شود و درمان به موقع انجام می‌دهد. همچنین ممکن است فلوراید درمانی برای پیشگیری از پوسیدگی دندان برایتان انجام شود.

 

https://oralb.com/en-us/oral-health/life-stages/braces/how-to-take-care-of-braces


1.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

 

آشنایی با قطعات و بخش‌های مختلف سیستم براکت

آشنایی با اسامی بخش‌های مختلف سیستم براکت و عملکرد آنها، به شما کمک می‌کند بتوانید همکاری بهتری با ارتودنتیست داشته و با رعایت دستورات او و مراقبت از براکت، درمان را هر چه سریع تر و هر چه بهتر به پایان رسانید.

بند فلزی

بند فلزی ( کمربند دندان) یک حلقه فلزی است که دور دندانهای عقبی قرار می‌گیرد. اندازه این حلقه‌ را ارتودنتیست انتخاب می‌کند. معمولاً ضمایم فلزی سیستم براکت به بند فلزی دور دندانهای آسیاب جوش می‌خورد. یکی از مهم‌ترین عملکرد کمربند دندان، ایجاد تکیه ‌گاه یا لنگر گاه برای سیستم براکت است تا سیم ارتودنسی بتواند دندان‌های جلویی را به عقب بکشد. کمربند دندان معمولاً از استیل ساخته می‌شود. کمربند دندان با چسب مخصوص دندانپزشکی به دندان چسبانده می‌شود.

نگین براکت

متداول‌ترین نوع نگین براکت، نگینهای مربعی شکل کوچک هستند که به سطح دندان یا گاهی اوقات به کمربند دندان چسبانده می‌شوند. نگین براکت معمولاً از فلز یا سرامیک ساخته می‌شود. هر نگین شیاری دارد که سیم ارتودنسی در داخل آن قرار گرفته و به کمک لیگاچور در جای خود ثابت می‌ماند. برخی از نگینها در سیستم براکت ممکن است حاوی یک قلاب باشند که از آن برای اتصال حلقه کشی (الاستیک) استفاده می‌شود. نگین براکت به عنوان دستگیره برای دندان عمل می‌کند تا سیم بتواند دندان را گرفته و بکشد.

سیم ارتودنسی

سیم ارتودنسی یا آرچ وایر، یک سیم نازک فلزی است که به صورت منحنی ساخته می‌شود تا با قوس دندانی مطابقت داشته باشد. سیم از تک تک نگینهای براکت عبور می‌کند. وظیفه سیم ارتودنسی اعمال فشار به دندان‌ها و کشیدن آنها به موقعیت مورد نظر است. بنابراین مهم‌ترین بخش سیستم براکت سیم ارتودنسی است. در سیستم براکت سرامیکی، ممکن است از سیم‌های سفید رنگ استفاده شود تا کمتر جلب توجه نماید. معمولا در طول دوره درمان، سیم ارتودنسی تعویض می‌شود و با پیشرفت درمان از سیم محکمتری برای جابجایی بیشتر استفاده می‌شود.

حلقه کشی

حلقه کشی در سیستم براکت دو نوع است: الاستیک که برای اعمال نیرو بین دو فک و اصلاح مشکلات بایت و ناهمراستایی فک‌ها استفاده می‌شود (شکل بالا) و لیگاچور پلاستیکی که در ادامه توضیح داده می‌شود. الاستیک دور قلاب نگین براکتهای مورد نظر قرار میگیرد. معمولاً یکی از نگینها در فک بالا و نگین دیگر در فک پایین قرار دارد. گاهی اوقات نیز یک ‌طرف الاستیک دور مینی ایمپلنت (پیچ ارتودنسی) قرار می‌گیرد تا دندان را در جهت متفاوت از اعمال نیروی عمومی سیستم براکت بکشد. الاستیک در فواصل منظم باید تعویض شود.

لیگاچور

لیگاچور حلقه کشی کوچک یا سیم فلزی است که در نگین براکت قرار گرفته و وظیفه آن نگه داشتن سیم ارتودنسی در نگین است. لیگاچور پلاستیکی ممکن است شفاف یا رنگی باشد. انواع رنگی آن بیشتر در کودکان استفاده می‌شود. هر بار که برای تنظیم سیستم براکت به ارتودنتیست مراجعه نمایید، لیگاچور تعویض می‌شود.

فنر مارپیچی

فنر مارپیچی گاهی اوقات بین دو نگین براکت قرار می‌گیرد تا بین دو دندان فاصله ایجاد نماید. در شرایطی از فنر مارپیچی استفاده می‌شود که دندان‌ها بیش از حد به هم نزدیک هستند. فنر مارپیچی بر روی سیم ارتودنسی تعبیه می‌شود و باعث ایجاد کشش بین دو دندان می‌شود.

زنجیر یا پاوِر چِین

زنجیر یا پاوِر چِین در واقع زنجیره ای از حلقه های کشی یا سیمی است که دندان‌ها را به یکدیگر مرتبط می‌کند. از این زنجیر برای جلوگیری از ایجاد فاصله بین دندان‌ها یا بستن فاصله بین آنها استفاده می‌شود.

زنجیر ارتودنسی همانند لیگاچور پلاستیکی دور نگین براکت قرار گرفته و در هر جلسه که برای تنظیم مجدد براکت مراجعه می‌کنید، تعویض می‌شود.

 

منبع : http://www.drriceortho.com/treatments/parts-of-braces


1adc2a88425169f8376a902faeafa568.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

فواید براکت فلزی

سابقاً تنها گزینه موجود برای درمان ارتودنسی، استفاده از سیستم براکت فلزی بود اما امروز گزینه‌ های متعددی برای این کار وجود دارد از جمله براکت سرامیکی، براکت پشت دندانی یا لینگوال، الاینر شفاف یا اینویزالاین و گزینه ‌های دیگر. با این حال همچنان استفاده از براکت فلزی جایگاه خود را داشته و بسیار متداول است. علت آن مزیت‌هایی است که این سیستم براکت در مقایسه با سیستم‌های دیگر دارد.

– همه ارتودنتیست ها با کار با سیستم براکت فلزی به خوبی آشنا هستند

استفاده از سایر سیستم‌های براکت نیازمند تجربه بیشتری است برای مثال ارتودنتیستی که می‌خواهد براکت پشت دندانی استفاده کند، باید تجربه و مهارت کافی در این زمینه داشته باشد تا با تمامی جزئیات کار کاملاً آشنا باشد. از آنجایی که هنوز براکت فلزی معمولی متداول‌ترین نوع درمان ارتودنسی است، همه دندان‌پزشکان تمامی جزئیات و معایب و مزایای آن را میدانند.

– براکت فلزی مقاوم‌ترین سیستم براکت است

این سیستم براکت به علت استفاده از فلز مقاومت زیادی دارد. در سال 2008 Journal of Orthodontics and Dentofacial Orthopedics نظر سنجی درباره انواع مختلف براکت انجام داد که در آن شرکت‌ کننده‌ها درباره براکت فلزی گفته بودند اگر چه از نظر زیبایی مناسب نیست اما مؤثرترین روش برای درمان ارتودنسی است. همچنین شرکت کننده ها براکت فلزی را به عنوان مقاوم‌ترین نوع براکت تلقی کرده بودند. براکت سرامیکی به علت احتمال آن لب پر شدن یا تغییر رنگ نمی‌تواند هم ردیف براکت فلزی قرار بگیرد.

– سابقه طولانی داشته و مطمئن و قابل اعتماد است

حداقل از زمان مصر باستان مردم تمایل به صاف و مرتب کردن دندان‌های خود داشته‌ اند. اولین براکت فلزی مدرن در اوایل قرن بیستم استفاده شد. دندانپزشکان در طی دهه ‌ها تجربه، دائماً سیستم براکت را بهبود بخشیده ‌اند. استیل، فلز مورد استفاده در براکت فلزی و بسیاری از وسیله ‌های ارتودنسی و دندانپزشکی دیگر است. به ‌طور کلی  براکت فلزی حدود یک قرن سابقه داشته و امتحان خود را پس داده است و کارایی و قابلیت اطمینان آن اثبات شده است.

– براکت فلزی با انواع اهداف درمانی ارتودنسی و موارد پیچیده انطباق ‌پذیر است

اگر چه اینویزالاین برای موارد ساده و جزئی درمان ارتودنسی گزینه بسیار خوبی است اما سیستم براکت فلزی و سرامیک در اصلاح مشکلات جدی‌تر و پیچیده‌ تر ارتودنسی کارآمدترین روش هستند. با سیم‌کشی دندان‌ها می‌توان انواع مال اکلوژن، شلوغی و به هم ریختگی دندان‌ها، فاصله بین دندان‌ها و ناهمراستایی دندان‌ها و فک را اصلاح نمود.

 

منبع : http://packortho.com/benefits-metal-braces


cure-type-1200x600.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

می‌توان درمانهای ارتودنسی را به درمان با دستگاه‌های ثابت و متحرک تقسیم نمود. دستگاه‌های ثابت دستگاه هایی هستند که در طول درمان ،امکان خارج نمودن آنها از دهان توسط بیمار وجود ندارد . دستگاه‌های متحرک انواعی هستند که بیمار می‌تواند در طول درمان آنها را از دهانش خارج کند


image-orthodentic.jpg
۲۷/مهر/۱۳۹۶

ارتودنسی يکی از رشته های تخصصی دندانپزشکی است .اين  کلمه مرکب از دو واژه لاتین "ارتو" به معنای "راست" و "درست" و"دنس" به معنای "دندان" است.ارتودنسی یکی از تخصصی ترين رشته‌های دندانپزشکی است و همچنین اولین تخصص معرفی شده در دندانپزشکی می‌باشد.