مینی ایمپلنت در درمان ارتودنسی

در دندانپزشکی نیز همانند سایر زمینه ‌های پزشکی و غیر پزشکی، از تکنولوژی روز به صورت گسترده استفاده می‌شود. یکی از این روش‌های جدید که امروز به وفور از آن استفاده می‌شود مینی ایمپلنت در درمان ارتودنسی است. از مینی ایمپلنت به‌ عنوان انکوریج یا لنگر موقتی (نقطه تکیه گاه ثابت) استفاده می‌شود. در واقع از دهه ۸۰ میلادی استفاده از لنگر موقتی ارتودنسی یا تاد (TAD) شروع شده و امروزه کاملاً رایج شده است.
ایمپلنتی که در ارتودنسی از آن به عنوان لنگر موقتی استفاده می‌شود، یک پیچ تیتانیومی کوچک است که همان طور که از نام آن پیداست قرار است به صورت موقتی در استخوان کاشته شود و پس از اتمام درمان خارج می‌شود. عملکرد آن ایجاد یک نقطه ثابت (همانند لنگر) است که برخی از دندان‌ها باید به سمت آن کشیده شده و یا نسبت به آن ثابت بمانند.

لنگر موقتی ارتودنسی چیست؟

حرکت دادن دندان‌ها در استخوان فک مشابه حرکت دادن یک میله چوبی در داخل ماسه است. هنگامی که می‌خواهید چوب را به سمت جلو هدایت کنید در جلوی حرکت ماسه انباشته می‌شود و در پشت آن فضا خالی می‌شود. با حرکت تدریجی چوپ در ماسه، توده ماسه انباشته شده در جلو، فضای خالی پشت چوب را پر میکند. در مورد استخوان نیز همین اتفاق رخ می‌دهد. هنگامی که دندان به علت اعمال نیروی ملایم و مداوم، به سمت جلو رانده میشود، در ناحیه  جلوی آن استخوان بازجذب شده و حل می‌شود و در پشت آن که فضای خالی ایجاد شده است، استخوان تولید شده و فضای خالی را پر می‌کند. اما این کار به کندی صورت می‌گیرد.

با توجه به قانون دوم نیوتون، به هر چیزی که نیرو وارد می‌کنید، معادل همان نیرو به خود شما وارد می‌شود. بنابراین اگر نقطه ثابتی در دهان وجود نداشته باشد، نمی‌توانید دندان‌ها را به سمت مورد نظر حرکت دهید بلکه برای مثال اگر چند دندان را به متصل کنید و سیم ارتودنسی آنها را سفت کنید، تنها دندان‌ها به یکدیگر نزدیک‌تر می‌شوند و به سمت خاص مورد نظر شما حرکت نمی‌کنند. به همین علت اغلب از دندان‌های عقب دهان که جایگاه محکم‌تر و سفت‌تری دارند، به عنوان لنگر استفاده شده و دندان‌ها نسبت به آنها جابه‌جا می‌شوند. اما گاهی اوقات در درمان ارتودنسی به حرکت متفاوتی نیاز است و جهت اعمال نیرو متفاوت است. در چنین شرایطی نمی‌توان از دندانهای عقبی به عنوان لنگر استفاده کرد. در گذشته  از هدگیر به عنوان لنگر موقتی استفاده می‌شد. با ظهور مینی ایمپلنت در درمان ارتودنسی در بسیاری از شرایط ممکن است دیگر نیازی به هدگیر وجود نداشته باشد. هدگیر از ثبات جمجمه به عنوان لنگر استفاده می‌کند.

اهیمت لنگر موقتی ارتودنسی چیست؟

استفاده از دندانهای عقبی به عنوان لنگر، معایب زیادی دارد. برای مثال ممکن است ثبات کافی برای استفاده به عنوان لنگر نداشته باشند و در شرایطی که نیروی بیشتری وارد می‌شود ، خود شروع به حرکت کنند. اما لنگر موقتی که در استخوان کاسته می‌شود ثبات بسیار بالایی دارد و در این شرایط قابل اتکا خواهد بود.

شکل- در نمونه بالا هدف این است که دندانهای جلو به سمت عقب کشیده شوند اما نمیخواهیم دندانهای عقبی به جلو کشیده شوند. اگر از لنگر استفاده نشود ممکن است مقاومت دندانهای جلویی بیشتر از دندانهای عقبی بوده و دندانهای عقبی را به جلو بکشند. برای اطمینان از ثابت ماندن دندانهای عقبی و عقب کشیده شدن دندانهای جلویی از مینی ایمپلنت به عنوان نقطه ثابت (لنگر موقتی) کمک گرفته شده است.

همچنین از لنگر موقتی ارتودنسی می‌توان برای اعمال نیرو در جهت متفاوت است و حتی مخالف سیستم براکت استفاده کرد. گاهی اوقات می‌توان این نیرو را با هدگیر نیز اعمال نمود اما در بسیاری از شرایط و برای بسیاری از جهات نیرو، هیچ جایگزینی برای آن وجود ندارد. علاوه بر این استفاده از هدگیر اصلاً برای بیمار راحت نیست و اغلب از استفاده از آن سر باز می‌زنند. تقریباً همه بیماران استفاده از لنگر موقتی را به هدگیر ترجیح می‌دهند.

استفاده از لنگر موقتی طول دوره درمان را کوتاه‌تر می‌کند و نیاز به استفاده از پلاستیک (حلقه کشی) را برطرف می‌نماید. حتی در برخی موارد می‌تواند جلوی برخی جراحی‌های غیر ضروری دهان را بگیرد.

لنگر موقتی به ارتودنتیست امکان می‌دهد موارد پیچیده درمانی را خیلی ساده ‌تر حل کند در صورتی که بدون آن درمان بسیار دشوار و حتی غیر ممکن بود.

گاهی اوقات از لنگر موقتی برای کمک به بیرون زدن دندان نیمه نهفته استفاده می‌شود.

لنگر موقتی چگونه جایگذاری می‌شود؟

همان‌ طورکه گفته شد لنگر موقتی در واقع مینی ایمپلنت است و مشابه ایمپلنت کاشته می‌شود اگر چه برخلاف ایمپلنت معمولی نیازی به طی کردن فرآیند یکپارچگی استخوان ندارد. ایمپلنت ارتودنسی را می‌توان تنها با نیروهای مکانیکی در جای خود تثبیت کرد. درآوردن آن پس از اتمام درمان نیز کار ساده ‌ای است.

عمل کاشت و در آوردن مینی ایمپلنت ارتودنسی بسیار کم تهاجمی و بدون درد است. پس از بی ‌حس کردن ناحیه تحت درمان، بیمار تنها فشار اندکی احساس می‌کند. کل فرایند ظرف چند دقیقه تمام می‌شود. در صورت لزوم پس از اتمام عمل مسکن بدون نسخه می‌توان مصرف نمود. با این حال بیشتر بیماران نیاز به مصرف مسکن ندارند. در آوردن مینی ایمپلنت ارتودنسی از این هم راحت‌تر است. بنابراین نباید نگران این موضوع باشید.

منبع:

http://www.stratfordorthodontics.ca/dental-library/orthodontics/temporary-anchorage-devices-tads